Zoeken
  • Praktijk voor yoga, massage en begeleiding bij pijn
Zoeken Menu

Blog

Zit en adem. Beweeg en adem. Juist nú!

Woelige tijden. Veel angst: Trump, terrorisme, een vluchtelingenprobleem zonder antwoord. Overheden draaien om elkaar heen. Syrië moddert verder. Het klimaat? Nee, niet vijf voor twaalf,  allang vijf óver twaalf! Wat doe je in die turbulentie?
Of dichterbij huis: hoe was joúw kerstmaand? Was het toevallig helemaal niet fijn? Is je geliefde tante net overleden of miste je je moeder voor het eerst? Of van een heel andere orde, maar zeker niet stressvrij: hielden jouw pubers er geen rekening mee dat ook jíj dit keer behoefte had aan vakantie?

Wat persoonlijker: mijn kerst was fijn, zeker. En toch… Ergens vond ik mijn draai niet. Ik wilde de mat op. Mijn vak en grote passie uitoefenen. Inspiratie opdoen voor mijn lessen, mijn site, nieuwsbrief, PR campagne. Ik draalde. Ik wilde genieten van leuke dingen doen. Dat was er, van alles een beetje. En er was vermijden. Onrust. Tot ik me opnieuw realiseerde wat te doen. Een soort ‘EHBO’: Eerste Hulp Bij Onrust. Hoe kon ik dat nou vergeten? Als yogadocent nog wel? Zitten en ademen. Of als zitten niet ging: bewegen en ademen. Net als yoga dus, juist nu ook buiten de mat.

Mijn vader met dementie woont nog thuis, alleen. Op afstand. Met moeite. Met alle zorg die we in kunnen zetten of zelf bieden, wachtend op plek in een verpleeghuis. Ja, dat geeft stress. Bezoeken aan hem met moeizame communicatie. Aan tehuizen: geen ervan goed genoeg en passend voor hém. Vele telefoontjes met instanties. Schakelen tussen ‘geïnspireerd’ yogalessen voorbereiden en taai papierwerk. Emotioneel, ja. Hij zal nooit meer dezelfde zijn, zijn eerste stappen richting dood gezet. Vrolijker dan je hem kende, mét zijn vertrouwde humor.  Als altijd superlief, ook tegen vreemden die zijn huis platlopen. Waar hij vroeger zo bang voor was. Zegt aan de telefoon opeens ‘met papa’, gebruikt je oude koosnaampje. Haast vanzelfsprekend.

Wanneer ik ga zitten, kan ik er niet omheen. Er zijn gevoelens, onrust.  Er is verdriet, onmacht. Bij mij, over mijn leven en over Nederland, de wereld. Zitten en ademen. Lijkt makkelijk hè? Maar hoe vaak gaan we niet weg: even facebooken, appen, tv kijken, vrienden bellen, glaasje wijn, etc… Allemaal niks mis mee, zeker doen! Maar doe het bewust. Net zoals je bewust kunt zitten. En ademen. Bewust dus. Hier. Nergens anders.

Dan is er alleen dit moment. Inclusief alle gevoelens en gedachten die opkomen. Elk gevoel is er in zijn complete naaktheid. Confronterend soms, zeker. Maar ook te doen, te dragen. Je verzuipt niet, maar kijkt alles ‘recht in de bek’, zoals een leraar eens zei. Dat brengt je hier, precies bij hoe het nu is. En bij jezelf. Je ervaart jezelf compleet, heel intiem en rijk. Tegelijk de verbinding, met anderen, de wereld. Dat is liefde. Nee, problemen verdwijnen niet. Juist niet, je ziet ze in vol ornaat! Je hebt nog steeds iets te doen (of te laten). Op sommige punten sta je nog altijd machteloos. Pijn en lijden verdwijnen niet. Maar ze zijn te dragen. En gaan samen, met geluk, plezier, genieten. Je identificeert jezelf er niet meer mee, maar je ervaart het wel. Je ervaart alles vollediger. Vol-lediger. Ervaren tot op het bot, tot in elke cel, precies zoals het nu is. Tegelíjk is het open, ruim, is er lucht.
Dus valt bij jou februari vaak wat zwaarder (nee de winter is nog niet voorbij!)? Zit – of beweeg – en adem. Kijk je weerstand, je somberte of wat het ook is, ‘recht in de bek’. En adem. Ook dat is yoga.

Winter, januari 2017

Fris uit je ei

De lente heeft bijna haar laatste stappen dit jaar in gezet. Sommige jonge vogels zijn al zover dat ze zelfstandig rondscharrelen en zelf hun maaltje bijeen garen. Anderen moeten nog uit hun vertrouwde, warme ei stappen. Daar kijken ze met frisse blik de wereld in: alles nieuw. Onontdekt, alles open. De wereld aan je voeten. Kun jij je dat voorstellen? Blanco de wereld in stappen?

Deze tijd is voor ons de aanloop naar de zomervakantie en vaak de afronding van het laatste yogablok van het jaar. De laatste lessen, waar soms nieuwe oefeningen in zitten, maar ook al veel bekende. Yoga nodigt je uit met frisse blik de mat op te stappen. Juist ook bij houdingen die je al zo vaak hebt gedaan. Kun jij een oefening in stappen alsof het de eerste keer voor je is? Blanco, zonder verwachtingen? Ben je je bewust van gedachten als: ‘oh, dat is die weer, daarbij krijg ik altijd pijn in mijn rechterschouder’, of ‘ nee hè, dat kan ik nu wel dromen’, of ‘zou ik hier weer duizelig van worden’? Kun je deze gedachten, als ze toch op poppen – en dat doen ze geheid – loslaten? Als een nieuw kuiken – dat werkelijk geen idee heeft wat hem of haar te wachten staat – het moment zelf onderzoeken?

Hoewel een goede yogales zeker ook variatie en wat nieuws biedt, vormt herhaling vast onderdeel van de lessen. Het lichaam heeft namelijk een bepaalde vertrouwdheid nodig om echt tot overgave en verdieping te kunnen komen. Kan je ondanks – of juist in – die herhaling en vertrouwdheid je oefening toch met nieuwsgierigheid tegemoet treden? Laat je je verrassen door wat zich nu aandient, in dit moment? Door hoe je lichaam, die spier, dat gevoel, de adem, jijzelf jou vandaag verrassen met… wie weet wat? Precies dan brengt het je naar de openheid, om onbevangen je lichaam en geest te ervaren zoals het nu is en niet anders.

Dat vraagt wel moed. Loslaten van verwachtingen, van houvast, overtuigingen. ‘Oefenen vanuit Samtosha (Sanskriet voor tevredenheid)’ krijgt daardoor meer ruimte. Je hoeft immers niet aan allerlei ideeën te voldoen, van jezelf of van anderen. Als je echt die frisse blik kunt toelaten, geef je jezelf niet alleen de mogelijkheid je te laten verrassen door hoe dit moment zich aandient, maar help je jezelf ook te accepteren als het misschien helemaal niet zo’n prettig moment blijkt te zijn. Als zich bijvoorbeeld stijfheid of pijn aandient. Of verdrietige gevoelens. Door je labels ervan af te halen, of het ‘prettig’ of ‘onprettig’ is of zou moeten zijn, is ook dat helemaal oké. Precies zoals het nu voor je is. Dat betekent ook een diep respect voor je lichaam en bovenal voor jezelf, wie jij ten diepste bent, nu, op dit moment. Inclusief alles. Iets anders is er niet, hier heb je het mee te doen. Met dit lichaam, deze geest. Met deze adem die beide zo vanzelfsprekend verbindt. Elke keer dat je in- en uitademt. Daar kan yoga je brengen, bij dat wat er eigenlijk al is. Dat maakt heel en compleet. En ergens heel intiem. Dichter bij jezelf kun je immers niet komen. Zo thuis. En dan is het eigenlijk elk seizoen lente, elke les. Elke keer kan je fris de mat op stappen. Welkom!

Lente 2016

 

Regelmatig schrijf ik hier een blog met mijn ervaringen rondom yoga en triggerpointbehandeling. Wil je deze blogs ook in je mail ontvangen? Schrijf je dan hiernaast in voor mijn nieuwsbrief.